komkommergezichtjes in een pot

Als wij nasi, stamppot boerenkool of Oosterse stamppot eten gebruiken we daar graag als eetbare garnering wat "zuurs" bij. Ik maak daarvoor regelmatig een komkommer zoetzuur en vroeger ging er soms een gezichtje mee het glas in, iets waar de kinderen altijd erg vrolijk van werden.

Je maakt het zo:

Je snijdt een gewassen komkommer in plakjes en je doet ze in een met kokend water omgespoeld potje.

(Je kunt er ook voor kiezen om de zaadlijsten te verwijderen en de komkommer in blokjes te snijden.)

Eén schijfje krijgt jeneverbesogen, een wortelmondje.. Dit gaat makkelijker als je er met een puntig mesje een klein beetje ruimte voor maakt.

Plaats dit gezichtje achter het glas en zet het een beetje klem met de andere schijfjes (anders verliest het misschien zijn oogjes...ojee). Een toefje peterselie wordt gebruikt als "haar".

Kook ondertussen wat azijn met een lepeltje inmaakkruiden en, als je dat wilt met wat suiker en/of extra water. een aantal minuutjes en laat het even een beetje afkoelen.

Giet dit warme azijnmengsel over de komkommerschijfjes totdat alles onder staat en plaats het, na volledig afkoelen, in de koelkast.

Na een paar dagen kun je ze dan gebruiken.

Dit zoetzuur is heel snel klaar maar niet bedoeld om erg lang te bewaren.

.................................................................................

En dan nog even dit:

Als je volger (met google friend connect) bent van De Gulle Aarde, of één van die andere leuke blogs op blogspot ;-) en je doet dit met je Twitter account of Yahoo o.i.d., dan zul je geen up-dates meer krijgen van nieuwe gepubliceerde berichtjes. Blogger heeft namelijk alle volgers die niet met een google account profiel inloggen, verwijderd. En dat zullen er best veel zijn, want alleen hier zijn het er al meer dan 60.

Ze adviseren blogschrijvers om die lezers nu over te halen om een google account aan te maken, maar dat ga ik lekker niet doen! Er zijn immers genoeg andere manieren.

brandnetel-armbandje

 

Al ver voor onze jaartelling was het bekend dat de brandnetel niet alleen als voedsel kon worden gebruikt maar ook uitermate geschikt was om touw mee te maken.
En dat.......dat stond al heel lang op mijn "ooit eens to-do" lijstje, maar ik wist niet precies hoe ik het moest doen. Verschillende bronnen gaven verschillende werkwijzen en het leek niet zo eenvoudig.
Maar afgelopen zomer is het gelukt met dank aan De Groene Zon en het was dus helemaal niet moeilijk!

Je hebt er lange brandnetels voor nodig. Dat kan nu nog net, al schijnt het hele proces in hartje zomer nog wat makkelijker te gaan.

Haal alle zijtakjes en bladeren eraf. De brandnetelstengel prikt nu (bijna) niet meer dus je kunt zonder handschoenen verder werken.

Met een platte steen of een stamper kneus je nu even alle punten waar zijtakjes en bladeren hebben gezeten zodat de vezel makkelijker los laat.

Splijt dan de tak in het midden een stukje.

De vezels, die aan de buitenkant van de plant zitten, kun je zo naar de boven- en onderkant eraf trekken.

Het is even oefenen maar al heel snel zal het lukken om wat langere vezels te "oogsten".

Soms trek je er wat grovere stukken af met merg, je kan hier dan altijd nog weer een mooi draadje aftrekken.

Even voorzichtig trekken bij de "kruispunten", eventuele hardere stukjes die je meetrekt kun je met je nagel verwijderen.

Met een beetje mazzel lukt het om hele lange vezels te krijgen, maar als dat niet lukt is het niet erg, ook kleinere stukjes kun je gebruiken voor een armbandje.

Om dit armbandje te maken leg je alle stukjes netjes naast elkaar. Kleinere stukken mogen elkaar overlappen. Je hebt ongeveer 60-80 cm lengte nodig.

Dan ga je vanuit het middel draaien. Eén kant rechtsom en de andere kant linksom als je alleen bent, heb je hulp dan kan het uiteinde door die persoon worden vastgehouden en draai je één kant op.

Als er genoeg twist in de draad zit knoop je precies in het midden een elastiekje, ook nu is het heel handig als iemand de twee uiteinden strak op spanning houdt.

Aan het andere eind van je elastiekje knoop je iets zwaars, zoals een kopje.

Breng de twee uiteinden naar elkaar toe en laat het kopje draaien. De draad wordt getwijnd en je armbandje is nu bijna klaar. (Als je dat leuk vindt kun je voor het twijnen nog wat kraaltjes o.i.d. rijgen.)

Het kopje en het elastiekje kun je verwijderen, daar waar het elastiekje zat zit nu het lusje voor de sluitknoop.

Maak aan de andere kant een knoop op de gewenste lengte. Maak het niet té klein, het zal door drogen nog een klein beetje krimpen.

Je kunt het armbandje dag en nacht dragen, het kan tegen water en is erg sterk.

Het bandje is, als het na een paar dagen droog is, eerst hard maar na een aantal weken dragen wordt het steeds zachter.

Veel succes!!

kai-awase

 

Toen onze kinderen nog klein waren, moesten wij héél zorgvuldig omgaan met ons geld. Je kan het immers maar één keer uitgeven. Ze hebben er niet onder geleden, in tegendeel, ze vinden zelfs dat ze een heerlijke jeugd hebben gehad!
Veel spelletjes werden in die periode zelf gemaakt, zoals dit memory spel met schelpen, elk jaar weer een succes.

Je gaat eerst een dagje naar het strand en zoekt daar zoveel mogelijk schelpen van één soort en gelijke grootte. Het maakt niet uit welke je kiest, mossel, kokkel.......

Na het schoonmaken en drogen krijgen steeds twee schelpen aan de binnenkant een gelijke afbeelding. Dit kan een tekening zijn (met viltstiften of verf) of je plakt er kraaltjes of knopen in (of een combinatie).

De mogelijkheden zijn haast onbeperkt  (én de kinderen zijn mooi een paar uurtjes "zoet").

Eigenlijk heet dit spel met de schelpen "kai-awase". Het komt van oorsprong uit Japan en daar maken ze er ware kunststukjes van. 

bron

Wil je het helemaal origineel doen dan heb je 360 gelijke schelpen nodig, goudverf voor de binnenkant, geduld (en talent) voor het beschilderen van de binnenkant én een heel mooi doosje om ze in te bewaren. Maar......dan heb je ook wat!!

.................................................................................

Het lijkt er nu toch echt een beetje op dat de zomer in aantocht is. Als ik hier dus een poosje minder/geen berichtjes plaats dan is dat omdat ik geniet van de zon en de bloemen........

de jonge zwaluwen........

of gewoon zit te luieren.

mini pompoentjes

Het is erg leuk om op zoek te gaan naar materiaal voor deze mini pompoentjes. Het zijn namelijk kleine steentjes. 

Steentjes die met een beetje fantasie lijken op de vorm van een pompoen én kunnen "staan". Dat klinkt misschien als een hele uitdaging maar echt, je komt ze op de gekste plekken zomaar tegen!

Deze verschillende kleuren steentjes heb ik eerst een witte onderlaag gegeven en toen pompoen-oranje geverfd.

Daarna konden de "gezichtjes" erop.  

De steeltjes zijn gemaakt van de bladstelen van onze esdoorn waar ik wel vaker mee knutsel.

Deze steeltjes hebben namelijk van nature al een mooie verdikking aan het begin.

Ik had ze nog niet allemaal oranje geverfd en als je dan toch al met zwart bezig bent.....

....al denk ik niet dat er iemand een gilletje slaakt bij het zien van mijn spookjes :-).

Nog even en dan mogen ze het herfstbakje op de keukentafel van een beetje kleur voorzien.

griezel sap

Halloweenfeestjes worden steeds populairder, soms zelfs in combinatie met een heus griezeldiner. De kans dat je tussen je eten een afgerukte vinger tegen komt is dan dus heel groot. Ware kunststukjes komen er soms uit de keuken, haast niet van echt te onderscheiden. Ik zal niet in gruwelijke details treden, je hebt dergelijke afbeeldingen vast al wel eens gezien. Knap, maar eerlijk gezegd bederft het wel mijn eetlust!

Wil je ook een beetje "aan halloween doen" maar niet veel geld en tijd eraan besteden, dan kun je appelsap (of een andere drank) serveren in een schaal waarin twee appelhoofden drijven ;-)

Je maakt ze heel simpel door de appel te schillen, hier en daar wat weg te snijden (en dit gelijk op te eten).

Voor de ogen kun je kruidnagels gebruiken.

Als je ze een dag laat liggen worden ze ook nog eens lekker vies bruin.

Eng hè? Brrrrr.

zelf maken: stoepkrijt

Voor het geld hoef je het niet te doen, stoepkrijt is immers helemaal niet duur.

Maar als je je kinderen wil laten ervaren hoe leuk het is om zelf "dingen" te maken is dit misschien wel leuk om eens te doen. 

Je maakt stoepkrijt eenvoudig van eierdoppen, water en bloem.

Gebruik per krijtje ongeveer 5 eierdoppen, 1 theelepel bloem en 1 theelepel bijna kokend water.

De eierdoppen moeten zo fijn mogelijk gemalen worden, dit kan met de hand (deegroller of wrijven met een stukje steen) of simpel in de koffiemolen. Het gaat makkelijker als de doppen goed droog zijn, dus niet direct ná het bakken van een cake.

(Gebruik je een koffiemolen, open hem dan buiten of laat het "stof" eerst een poosje bezinken :-).

Om een mooi egaal poeder te krijgen kun je het even zeven, de binnenste velletjes willen minder makkelijk verpoederen. Je kunt er ook voor kiezen om deze velletjes vóór het fijnmalen zoveel mogelijk te verwijderen.

Meng dan in een kommetje een theelepel bloem en een theelepel heel heet water. Voeg dan een eetlepel eierpoeder toe en meng alles goed tot een dikke pasta.

Je kan van deze pasta staafjes rollen, ze zullen een beetje vochtig zijn en een poosje nodig hebben om te drogen. Andere vormen zijn ook mogelijk.

Als je dat wilt kun je ook nog een paar druppels kleurstof toevoegen.

En dan.......fijn buiten spelen.

Onze haan keek ook toe, is ie niet knap? 

Als ik een hennetje was................

sokken-blaas

Eén van onze dochters werkt met kinderen met gedragsproblemen en moet daarvoor ook regelmatig activiteiten bedenken. 

Dus de vraag: "Mam, weet jij nog iets leuks?" wordt hier dan ook met enige regelmaat gesteld.

Nu heb ik een mapje op de computer staan waar alle, eventueel bruikbare ideetjes, met een simpele muisklik heen worden geloodst.

Daarin kwam ik ook de link tegen voor deze "sokkenblaas", het is simpel en met materiaal dat je meestal wel in huis hebt. 

We gaan het trouwens wel altijd, met veel plezier, eerst thuis uittesten.
Veel leuk lijkende activiteiten blijken in de praktijk toch óf iets minder leuk óf niet werkend.

Maar dit doorstond de test glansrijk, en de kinderen vonden het geweldig leuk om te doen.

Dochter stuurde zelfs na tijd een sms met " Groot succes!!"

Je neemt een plastic (water)flesje en knipt de bodem eruit.

Over de opening span je een (oude) sok en zet hem vast met een elastiekje.

De bodem doop je even in een beetje water met een flinke scheut afwasmiddel en dan ga je blazen....

en blazen. De bellenslang wordt alsmaar langer en langer. 

Wel oppassen dat je niet het flesje iets te ver in een (automatische) drinkpositie houdt, want dan krijg je dus wat zeepsop in je mond ;-).

Leuk om een wedstrijdje te doen om te kijken wie de langste slang kan blazen.

Je kunt ook een "slang" blazen met verschillende kleuren door op de sok nog wat levensmiddelenkleurstof te druppelen. 

een narcis uit een eierdoosje

Uit eierdoosjes of een eiertray kun je heel veel verschillende soorten bloemen maken, iets dat al een hele tijd op mijn "ook eens proberen" lijstje stond.
Niet elk eierdoosje is gelijk, het is misschien even zoeken naar een geschikt model.
Er zijn trouwens op het www hele mooie eierdoosbloemen te vinden, kijk maar eens hier, zo eentje met een kerstlichtje erin, dat zou ik ook nog wel eens willen maken.....................
De narcissen maakte ik zo:

Je knipt eerst langs de "hobbels" en dan tussen de "hobbels" door. Daar heb je wel een goede schaar voor nodig, een scherp mesje kon wel eens handiger zijn.
Voor één narcis heb je drie van die cupjes nodig.

Twee knip je in tot aan het vierkantje, zodat je ze open kunt vouwen.

Knip ze dan in de vorm van bloemblaadjes

en plak ze op elkaar.

Het derde "dingetje"  knip je alleen van boven wat rond.

Plak dit in de andere twee en plak er ook een stukje van een takje (o.i.d.) in.

Een langer takje kan dienst doen als stengel.
Schilder ze dan eerst wit en daarna in de kleur van een narcis. 

Bij ons zijn de echte narcissen er nu nog niet, ze staan vol in de wind en het weer van de afgelopen weken heeft natuurlijk ook niet geholpen.

Maar wie weet? "Goed voorbeeld doet goed volgen" zeggen ze toch?