vegetarische brandnetel-soepballetjes

Brandnetel behoort tot de "wortelstokonkruiden", elk stukje wortel met een knoop kan zo weer gaan uitgroeien tot een nieuwe plant. Als je dus een stukje tuin omspit en er vervolgens een poosje niet naar omkijkt kun je voor een verrassing komen te staan. Brandnetels, en ook zevenblad, zijn er dan als de kippen bij om de grond weer groen te kleuren. Een goede eigenschap vind ik het (soms), op deze manier ben je immers steeds verzekerd van verse, jonge blaadjes (en is 't te veel, dan zijn de kippen blij).

Maar je kan zo veel met de gezonde brandnetels doen dat je er eigenlijk niet zo heel gauw teveel hebt.
Ik maakte vegetarische gehaktballetjes, ze zijn snel klaar en lukken altijd. De kruidensmaak kun je aanpassen aan de  eindbestemming, want behalve in de soep kun je ze ook in de pasta verwerken etc.

Je plukt een flinke handvol jonge toppen, het zevenblad mag ook best meedoen.
Heb je alleen oudere brandnetels gebruik dan de bovenste 2-4 bladeren, zonder zaad.
Was ze en snij ze zo fijn mogelijk.

In een kom gaat een eetlepel boter, een ei, iets paneermeel en kruiden naar smaak.

Prak dit alles met een vork door elkaar en meng de brandnetel erdoor. Voeg nu nog zoveel paneermeel toe tot het een massa is geworden waar je balletjes van kunt draaien.

Je krijgt, bij deze hoeveelheden, ongeveer 25 balletjes.

Kook dan wat water met iets zout en  laat ze hierin glijden. Na zo'n 5 minuten zachtjes koken zijn ze klaar voor gebruik en kun je ze uit het water scheppen. Vlak voor opdienen toevoegen aan je soep, als een soort croutons, anders worden ze een beetje slap.

Lekker en gezond!

van de paardenbijter en de esdoorn

Ik zit heerlijk in de zomerzon bij onze vijver. Het meeste werk voor vandaag is gedaan, tijd voor rust met koffie  en een mooi boek. 

Maar het lezen wil niet zo goed, de zon schijnt te fel, de letters zijn te zwart en het papier is te wit.

Ik besluit iets op te schuiven en onder de boom verder te lezen. Het is een esdoorn, een boomsoort die hier veel voorkomt en als zaad van die vleugeltjes heeft. 

Dat zaad valt in de herfst met zo'n draaiende beweging naar beneden. 

Helikopters noemden we ze vroeger................

Een apart geluid trekt mijn aandacht. Het is een libel met de oneerlijke naam van paardenbijter. Hij bijt geen paarden maar jaagt op insecten die zich dicht bij het paardenlijf ophouden. Na een korte, zinloze  inspectie van mijn lijf, vervolgt hij zijn weg. Ik vind ze mooi, die grote libelles.

Helikopters noemden we ze vroeger.............

www

Vroeger............

Het kind in mij wordt wakker en ziet een gelijkenis tussen een esdoornzaadje en een libel. De zin in rust is niet meer aanwezig, ideetjes borrelen naar boven.

Zaadjes van de esdoorn en het steeltje van een uitgebloeide fluitekruid is wat ik nodig heb,

want kijk nou,als je dat los knipt héb je al een libel.

Een heel dun laagje waterverf brengt wat kleur maar zorgt er ook voor dat het luchtige karakter van de vleugeltjes behouden blijft.

De glittertjes lijken op de glinsteringen van het water dat voor de instandhouding van de soort zo belangrijk is.

Wereldwijd komen er meer dan 5000 soorten voor dus er is er vast ook wel eentje die rood is met gele stippen of

geelgroen met groene stippen.

Ik denk dat ik ze ga gebruiken als plantensteker.

Voldaan ga ik nog even lekker in de zon zitten en blij zijn dat ik mens ben, want..............

de levensduur van een volwassen libel is maar 6-9 weken.

peterselie aardappels

Je kan natuurlijk zo wat peterselie over je gekookte aardappels strooien maar dit kan ook.

Ziet er leuk uit hè? En lekker is het ook, al proef je niet zoveel van de peterselie.

't Is meer voor 't oog.

Neem aardappels van gelijke dikte en kook ze tien minuutjes voor in licht gezouten water. Giet ze af en laat ze even afkoelen voor je ze doormidden snijdt.

In een ovenschaal doe je een laagje olijfolie en hier meng je wat zout en peper door.

Plak dan een klein stukje peterselie op het snijvlak van de aardappel en zet hem in de schaal.

Als ze allemaal klaar staan even met een kwastje wat olijfolie erover en in een oven van 200 graden ongeveer 30 minuten bakken. 

Even testen of ze gaar zijn en dan..................

omdraaien. Dit gaat heel makkelijk met de kaasschaaf ;-).

Smullen maar!

rozen met was

"Rozen verwelken
En schepen vergaan
Maar onze liefde (of vriendschap)
Blijft altijd bestaan"

Wie van ons heeft dat versje niet in z'n poëziealbum staan.
En ja, rozen verwelken, soms laten ze zelfs na een paar dagen in de vaas hun kopjes al hangen, (ondanks alle voorzorgsmaatregelen als schuin afsnijden etc. etc., maar misschien ben ik gewoon niet zo goed met rozen).

Maar........als je je rozen in een wasbad onderdompelt, blijven ze wel maanden lang goed!

Je hebt er stevige rozen voor nodig, net of net nog niet in bloei.

Zoek een paar goede exemplaren uit op een droge dag en knip ze af. 

Verwijder de lelijke blaadjes en bind een draadje aan het steeltje.

Smelt ondertussen au bain Marie wat kaarsvet. Het hoeft niet in de kleur van je rozen te zijn, witte rozen met roze was geeft een heel apart effect.

Laat het even afkoelen en dompel de roosjes één voor één even onder, de was moet wel overal kunnen komen.

Hang ze dan aan het touwtje om uit te lekken en hard te worden.

Je kunt ze nu gebruiken in tafelstukjes of, heel mooi door de eenvoud, alleen op een schaaltje met wat groen.

Over poëziealbums gesproken............... 

ik vind het zo fijn dat eindelijk, met de hulp van een lieve vriendin, het raadsel van het versje dat mijn oma in mijn poëziealbum schreef, is opgelost. Mijn oma is al meer dan 40 jaar geleden overleden en nooit heb ik geweten wat hier staat:

Als ik haar er naar vroeg kreeg ik steeds te horen: "Och, dat komt nog wel een keer", en uiteindelijk heeft ze daarin dus gelijk gekregen, (al was het waarschijnlijk haar bedoeling om het zelf te vertellen). 

Het is geschreven in het Oud Duits. Hanneke, Gott en Ooma waren de enige drie woorden die ik met zekerheid kon vertalen, de rest was abacadabra. Maar nu niet meer!

Liebe Hanneke

Sorge, aber sorge

nicht zu viel es

komt ja doch wie

Gott es haben

wiel

Bijzonder, om na zo een lange tijd toch nog zo een bruikbare boodschap van haar te mogen ontvangen!

onderzetters

Vervelen je (klein)kinderen zich wel eens een beetje?
Dan is het misschien leuk om te vragen of ze je met een "probleem" willen helpen, je hebt namelijk een goede onderzetter nodig, voor een pan of een theepot.

Neem ze daarvoor eerst een dagje mee de natuur in om steentjes te zoeken. Ze moeten niet te groot en dik zijn. Klein en plat is makkelijker en probeer ook verschillende kleurtjes te zoeken. Ze liggen echt overal, langs de berm en aan de rand van tuinen. (Sommige natuurgebieden zijn zelfs een echte schatkamer.)

Om de onderzetters te maken heb je verder nog een pakje dasklei, deegroller en bakpapier nodig.

Tussen twee stukken bakpapier rol je het deeg uit tot gelijkmatige dikte, je hoeft het niet eerst te kneden.

Dan snij je er een vorm uit.

Daarna kunnen de steentjes er ingedrukt worden. Het is wel handig dat ze ongeveer op dezelfde hoogte uitkomen, maar dat had je waarschijnlijk zelf ook wel bedacht ;-).

Als de klei helemaal droog is kun je de eventueel nog los zittende steentjes eruit halen en vastlijmen. Je kan ook deco stenen nemen of probeer het eens met droge bonen, dat geeft ook een leuk resultaat.

Je kan ze groot maken, of kleiner.........

en versieren en/of verven.

Mijn kinderen vonden het altijd leuk om te doen!